İnsanlara Rağmen..

Bu sefer gecmisten degil gunumuzden bir yazi. Su anda yazdim ve tekrar okumadim bile ne yazdigimi, direkt gonderiyorum..

Ne kadar yorulunabilir bir isi yapmaktan? Elleri kollari tutmayincaya, dermani kesilinceye kadar degil mi? Peki ya hayat ve insanlar ne kadar yorucu olabilir? Iste burada el kol tutmayincaya, dermani kesilinceye kadar diyemiyoruz ne yazik ki, cunku daima daha fazlasi var burada. Olunceye kadar hayat, gomulunceye kadar insanlar devam eder yormaya.

Yorucudur hayat, bu yuzden uyuruz dinlenmek icin. Uyku bir olumdur, her uyanista tekrar diriliriz. Oluyken hayat yoramaz bizi ama insanlar yorabilir hala. Gerek kabus olup gecelerimizi karartarak, gerek uyandirip hayattan kacisimizi sona erdirerek. Ne zaman ki inersin topragin altina, iste o zaman birakir insanlar seni yormayi. Isteyerek birakacaklarini sanmayasin bos yere!. Seni diriltmeye gucleri yetse sirf eziyet cektirmek icin cikarirlar seni o topragin altindan.

Simdi sorsam sana ‘yoruldun mu hayattan ve insanlardan’ diye, ne cevap verirsin bana? Benim cevabim ‘evet’ olurdu ve eklerdim sonuna da ‘Evet yoruldum ama hayattan degil, kendilerini insan olarak tanimlayan guruhlardan yoruldum. Madem onlardan kurtulmanin tek yolu gomulmek ve ben hayattan yorgun degilim, oyleyse gomun sunlari cehenneme en yakin topraga..’ diye..

Hayat guzel, insanlara ragmen..

tLk ~ 14 Mayis 2015 22.55

1 Comment

  1. Birkan Özçelik

    Şu canımızı acıtan insanlar olması dünyadaki o kadar sayısı az olan o samimi içten iyilik saçan kişileri göz ardı bulundurmadan hayat çok güzel.TilkiBey çok güzel bir yazı elinize ve düüncelerinize sağlık.

    @BirkanOzcelik

Leave a Comment